Οδηγός
Η ερώτηση συνήθως δεν είναι «φροντιστήριο ή όχι», αλλά «τι ακριβώς δεν πάει καλά». Όταν απαντηθεί αυτό, η επόμενη απόφαση γίνεται πολύ πιο εύκολη — και μερικές φορές δεν χρειάζεται καθόλου φροντιστήριο.
«Δεν διαβάζει» δεν είναι διάγνωση. Αξίζει να ψάξετε πού ακριβώς κολλάει:
Ο άνθρωπος που βλέπει το παιδί μέσα στην τάξη έχει πληροφορία που δεν έχει κανένας άλλος: πώς συμμετέχει, πού χάνεται, αν το πρόβλημα είναι η ύλη ή η προσοχή. Αυτή η συζήτηση είναι δωρεάν, γίνεται σε δέκα λεπτά και συχνά αλλάζει την απόφαση. Πολλές δυσκολίες λύνονται με καθοδήγηση μέσα στο σχολείο, χωρίς να προστεθεί τίποτα στο πρόγραμμα.
Δύο πράγματα δεν λύνονται με περισσότερες ώρες διδασκαλίας:
Αξίζει επίσης να απαντήσετε στο τι θα φύγει από το πρόγραμμα. Δύο νέες ώρες την εβδομάδα πάνω σε ένα ήδη γεμάτο πρόγραμμα βγαίνουν από κάπου — συνήθως από τον ύπνο ή από τον ελεύθερο χρόνο. Και τα δύο κοστίζουν σε απόδοση.
Δεν υπάρχει τάξη που να επιβάλλει φροντιστήριο από μόνη της. Στο Δημοτικό, η υποστήριξη έχει συνήθως τη μορφή μελέτης και μεθόδου, όχι κάλυψης ύλης. Στο Γυμνάσιο, η ύλη αρχίζει να πατάει σε προηγούμενη γνώση, οπότε ένα κενό που αφήνεται μεγαλώνει — εδώ η έγκαιρη, στοχευμένη παρέμβαση αποδίδει περισσότερο από τη γενική. Στο Λύκειο, και ιδίως με στόχο τις Πανελλαδικές, η οργανωμένη προετοιμασία είναι συνηθισμένη επιλογή επειδή υπάρχει εξέταση με συγκεκριμένη απαίτηση.
Ορίστε πρώτα τι θέλετε να λυθεί και σε πόσο καιρό, γιατί αυτό καθορίζει το είδος της λύσης: ένα κενό σε ένα μάθημα δεν χρειάζεται το ίδιο με μια διετή προετοιμασία. Μετά δείτε τι ταιριάζει στην περίπτωσή σας — όμιλος, συνοικιακό φροντιστήριο ή ιδιαίτερα — και πάρτε μαζί σας τις ερωτήσεις που κάνουν τη σύγκριση δυνατή.